Το τέρμα

Τι βιασύνη είναι πάλι κι αυτή? Τρέχω..τρέχω να προλάβω τη ζωή που περνάει ακόμη μια φορά μπροστά από τα μάτια μου..«τίποτα»..τίποτα σου λέω δεν με κρατάει πια πίσω..τίποτα και κανείς.. Θα προφτάσω..θα τρέξω πιο γρήγορα κι από τον ήλιο αν χρειαστεί σου λέω..μη με αναφησβητείς σου λέω..άμα πιστεύεις ότι δεν μπορώ να το κάνω..ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ..ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ..δεν γνωρίζεις τίποτα που να μπορεί να σου πει ότι δεν θα την προλάβω..φύγε..Φύγε σου λέω..σε μισώ..εσύ είσαι που με κρατάς πίσω..εσύ και μόνο εσύ..ναι σε ερωτεύτηκα..Ναι..έσφαλα..Έσφαλα?Μα τι λέω?Όχι..δεν έκανα λάθος..εσύ είσαι..εσύ είσαι ο Ένας..δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ να είμαστε μαζί..μα..το ξέρω..τι λέω?Δεν θα είμαστε ποτέ μαζί..η αγάπη μας είναι τόσο δυνατή που μας διώχνει μακριά..τόσο μακριά..η ζωή μοιάζει ακόμη μακρινή..ασάλευτη στα δακρυσμένα μου μάτια..είναι μακριά..προσπαθώ να την προλάβω..την φτάνω σου λέω..την έχω σχεδόν αγγίξει..Φτάνω..φτάνω στο ΤΕΡΜΑ..μη..μη με προσπερνάς σου λέω..μη..μην τρέξεις πιο γρήγορα από το φως..ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΛΑΒΩ..σε παρακαλώ άκουσέ με για μια τελευταία φορά..μη ξεμακραίνεις περισσότερο απ’ότι είσαι τώρα..μα..γιατί φωνάζω?ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ..ακόμα κιαν φωνάξω πάνω από το ύψος της φωνής μου..ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙΣ..αλλά ακόμα κιαν φτάσω πρώτη στο ΤΕΡΜΑ..πάλι τελευταία θα είμαι..
Δεν είσαι εκεί..