"Κορώνα-Γράμματα"

Ίδια πάλι ώρα, ίδια εικόνα…βάζω πλώρη πάλι για το μέρος το γνωστό.11 και δύο πρώτα λεπτά! Είναι λες και με στοιχειώνει ένα φάντασμα, λες και περιμένει καρτερικά να φτάσει 11 η ώρα για να φανερωθεί, λες και η δουλειά του είναι να ξυπνά παλιές αναμνήσεις. Αναμνήσεις είπα? Μάλλον καλύτερα θα έλεγα…α γ ά π ε ς , έ ρ ω τ ε ς , α γ κ α λ ι έ ς , φ ι λ ι ά , λ ό γ ι α , τ ρ α γ ο ύ δ ι α . . . Όλοι θα λέτε ότι αυτά είναι πράγματι αναμνήσεις μα εγώ πιστεύω ότι οι αναμνήσεις δεν πονάνε αλλά αντίθετα σου θυμίζουν στιγμές που έχουν με χαρά και άγνοια, μερικές φορές,αποτυπωθεί στις γωνίες του μυαλού σου.11 και 22 πρώτα λεπτά…η Ευαγγελίδου συνεχίζει να μιλάει για τον Κριτία και εγώ χαμένη μέσα στις εικόνες του μυαλού μου, αναρωτιέμαι αν ο Κριτίας ήταν ξανθός με πράσινα μάτια. Στο μυαλό μου έρχεται ο Κριτίας με την μορφή εκείνου..μου χαμογελάει και τότε ακούω τη λέξη «παραιτούμαι» από τα χείλη της καθηγήτριας.Μόλις σταμάτησε…σιγή μέσα στη τάξη…προστάζει να σταματήσουμε ό,τι άλλο κάνουμε και δεν έχει σχέση με το μάθημα. Εγώ συνεχίζω να γράφω. Έχουμε φτάσει στην 7 άσκηση του 3ου φυλλαδίου και εγώ συνεχίζω να είμαι παράλληλα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που πασχίζω να ξεχάσω και σε αυτόν που πρέπει να βρίσκομαι καθημερινά.
Η ώρα συνεχίζεται…τώρα το ρολόι δείχνει 11 και 30 πρώτα λεπτά. Τι ειρωνεία… πως είναι 30 ολόκληρα λεπτά να σκέφτομαι αυτόν τον ένα που αγάπησα και έχασα τόσο γρήγορα? Σε 10 λεπτά το μάθημα τελειώνει. Έξω από την τάξη χρησιμοποιούν ένα τρυπάνι, μα ούτε αυτό ακούω πια…τώρα έχω χαθεί στην εικόνα του! Τα μάτια μου αρχίζουν να βουρκώνουν αλλά τα δάκρυα υποχωρούν…Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να χύσει ούτε ένα δάκρυ παραπάνω για αυτόν. Τουλάχιστον όχι εδώ…Όχι μέσα στην τάξη. Όχι με τόσους ανθρώπους. Τα δάκρυα μπορούν να περιμένουν τη στιγμή που το βράδυ γύρω στις 11, το φάντασμα θα επιστρέψει για με στοιχειώσει για άλλη μια φορά. Έτσι για να συνεχίσω να παίζω τη ζωή μου:
«Κορώνα-Γράμματα»