Το Κηδειόχαρτο

Ψυχή μου τι σου συμβαίνει? Μου είπαν κάτι μα δεν ξέρω αν ισχύει..
μου είπαν.. ότι πέθανες.. ποιος? δεν έχει σημασία ψυχή μου..
αφού εγώ σε βλέπω.. σε νιώθω.. είσαι εδώ.. όχι μαμά δεν παραμιλάω..
είναι ο Γιάννης εδώ.. μα είσαι τυφλή? δεν τον βλέπεις?
έξω.. βγες έξω.. το απαιτώ αυτή τη φορά.. γιατί το κάνεις αυτό?
γιατί? όχι σου λέω.. δεν πέθανε.. είναι εδώ.. μαζί μου.. όχι.. όχι σου λέω.. δεν πάω πουθενά..
ποια κηδεία? όχι λες ψέματα.. μα δεν τον βλέπεις? αφού είναι εδώ σου λέω..
Γιάννη μίλα της.. μίλα της μήπως και με πιστέψει.. μήπως και καταλάβει..
Όχι ψυχή μου δεν την πιστεύω.. αφού σε βλέπω.. σε ακούω.. σε νιώθω.. μα..
τι είναι αυτό? τι δουλειά έχει το όνομά σου πάνω σ’ αυτό? όχι.. δεν είναι αλήθεια..
δεν το πιστεύω.. αφού είσαι εδώ.. ψυχή μου.. τι παιχνίδι παίζεις μαζί μου?
σταμάτα.. τρομάζω.. ωραία.. πες ότι το δέχομαι..
πες ότι είσαι.. νεκρός.. γιατί εγώ σε βλέπω? γιατί σε νιώθω? γιατί? πες μου.. απάντησε..
τι εννοείς ότι δεν σε είχα ποτέ? Τι σημαίνει πάλι αυτό?
αφού λες πως μου ανήκεις γιατί δεν ερχόσουν? γιατί περίμενες ως τώρα?
τώρα είναι αργά ψυχή μου.. τώρα έχω αλλού να πάω..
δεν μπορώ να μείνω εδώ.. μόλις έφτασε το κηδειόχαρτο..

Με στοιχειώνεις

Κάποτε μου είπες ότι λατρεύεις τα μάτια μου..σου είχα πει να μην τα αγαπάς γιατί απλά σου ανήκαν..
Κάποτε μου είχες πει επίσης ότι θα έρθεις να με δεις όσο μακριά κιαν πας.. σου είχα πει ότι δεν θα το κάνεις..
Τότε ήταν καρδιά μου που με φώναξες και μου είπες ότι ήθελες να μου δείξεις κάτι.. τότε ήταν που μου είπες το γνωστό τραγούδι: “ Μου λες τα μάτια σου να μην τ’αγαπώ..” κοιτώντας με βαθιά στα μάτια.. Ναι καρδιά μου.. από τότε έχω να τ’ακούσω ολόκληρο.. όποτε το πετυχαίνω στο ράδιο το αλλάζω και είναι περιττό να πω ότι το έχω πλέον σβήσει και από το κινητό μου.. είδες επιρροή που ασκείς πάνω μου? Ναι καρδιά μου.. είναι αλήθεια.. τώρα ΟΛΑ.. τραγούδια-στίχοι-χρώματα δημιουργούν τη ψευδαίσθηση ότι είσαι δίπλα μου.. Ναι είναι αλήθεια.. με στοιχειώνεις.. με στοιχειώνεις όπου κιαν πάω.. αφού σου το ξαναείπα.. όχι.. δεν με πειράζει να το ξαναπώ καρδιά μου.. αρκεί να το ακούσεις αυτή τη φορά.. άκουσέ με αυτή τη φορά.. σε παρακαλώ.. Σου είπα κάποτε ότι τα βράδια σε ψάχνω.. ότι νιώθω τη παρουσία σου πάνω στο μαξιλάρι μου.. δίπλα στο πλευρό μου.. Σου είπα ότι μια φορά ξεγελάστηκα και άπλωσα το χέρι μου δειλά να σε αγγίξω.. δεν ήσουν όμως εκεί.. φαντάσου ψυχή μου.. μέχρι και το κρεβάτι άλλαξα θέση.. μα όχι.. εσύ είσαι ακόμα εκεί.. τα πράσινα μάτια σου λαμπιρίζουν ακόμα στο σκοτάδι.. τα μαλλιά σου πέφτουν στο πρόσωπό μου.. Ναι ψυχή μου.. με στοιχειώνεις..

Ματωμένη Καρδιά

Στα αυτιά μου αντηχούν ακόμα οι λέξεις «θα τα πούμε μικρή μου»..εσύ φταις..ΟΛΑ φαίνεται πως σε θυμίζουν..εσύ φταις που με έκανες και σε πίστεψα..τα όνειρά μου, μοιάζουν κρυστάλλινα..εσύ φταις σου λέω..τώρα θρυψαλιάστηκαν..είναι τόσο μικρά που μπορούν να σχίσουν το δέρμα σου..μπορούν να εισχωρήσουν πιο βαθιά απ’ ότι ήταν χαραγμένα..πονάνε και μου θυμίζουν πιο πολλά απ’ όσα νόμιζα ότι είχαν χαραχτεί στο μυαλό μου..οι στίχοι από τα τραγούδια πια αποκτούν άλλο νόημα..θυμάμαι τα ήσυχα βράδια που καθόμουν μόνη στο μπαλκόνι και τα καλοκαιρινά αεράκια μου έφερναν στο νου το άρωμά σου..ΟΛΑ τώρα είναι αλλιώς..τώρα το αεράκι που φυσά δεν μυρίζει σαν εσένα ..δεν είναι εσύ καρδιά μου..δεν σου μοιάζει..έχει αρχίσει να σε ξεχνάει..θυμάμαι τότε..τότε που καθόμασταν πάνω από την Καράβα..έφευγες..θυμάσαι?Μου είπες ότι θα γυρίσεις σε μια βδομάδα..θυμάσαι?Πες μου ψυχή μου..γιατί δεν απαντάς?Όχι μη..συγνώμη..παρασύρθηκα..απλά ξέχασα..δεν είσαι εδώ..μην προσπαθείς να δικαιολογηθείς..δεν σε ακούω άλλο πια..η ψυχή μου σου ανήκει εδώ και καιρό..αλλά εσύ αντί να την φυλάξεις για να μου την επιστρέψεις σε περίπτωση που θα την χρειαστώ πίσω.. με την φυγή σου την έκανες κομμάτια..και τα κομμάτια γίνανε γυαλιά..τότε ήταν που μου μάτωσε η Καρδιά..

Το τέρμα

Τι βιασύνη είναι πάλι κι αυτή? Τρέχω..τρέχω να προλάβω τη ζωή που περνάει ακόμη μια φορά μπροστά από τα μάτια μου..«τίποτα»..τίποτα σου λέω δεν με κρατάει πια πίσω..τίποτα και κανείς.. Θα προφτάσω..θα τρέξω πιο γρήγορα κι από τον ήλιο αν χρειαστεί σου λέω..μη με αναφησβητείς σου λέω..άμα πιστεύεις ότι δεν μπορώ να το κάνω..ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ..ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ..δεν γνωρίζεις τίποτα που να μπορεί να σου πει ότι δεν θα την προλάβω..φύγε..Φύγε σου λέω..σε μισώ..εσύ είσαι που με κρατάς πίσω..εσύ και μόνο εσύ..ναι σε ερωτεύτηκα..Ναι..έσφαλα..Έσφαλα?Μα τι λέω?Όχι..δεν έκανα λάθος..εσύ είσαι..εσύ είσαι ο Ένας..δεν ξέρω αν θα καταφέρουμε ποτέ να είμαστε μαζί..μα..το ξέρω..τι λέω?Δεν θα είμαστε ποτέ μαζί..η αγάπη μας είναι τόσο δυνατή που μας διώχνει μακριά..τόσο μακριά..η ζωή μοιάζει ακόμη μακρινή..ασάλευτη στα δακρυσμένα μου μάτια..είναι μακριά..προσπαθώ να την προλάβω..την φτάνω σου λέω..την έχω σχεδόν αγγίξει..Φτάνω..φτάνω στο ΤΕΡΜΑ..μη..μη με προσπερνάς σου λέω..μη..μην τρέξεις πιο γρήγορα από το φως..ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΛΑΒΩ..σε παρακαλώ άκουσέ με για μια τελευταία φορά..μη ξεμακραίνεις περισσότερο απ’ότι είσαι τώρα..μα..γιατί φωνάζω?ΔΕΝ ΜΕ ΑΚΟΥΣ..ακόμα κιαν φωνάξω πάνω από το ύψος της φωνής μου..ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙΣ..αλλά ακόμα κιαν φτάσω πρώτη στο ΤΕΡΜΑ..πάλι τελευταία θα είμαι..
Δεν είσαι εκεί..

"Κορώνα-Γράμματα"

Ίδια πάλι ώρα, ίδια εικόνα…βάζω πλώρη πάλι για το μέρος το γνωστό.11 και δύο πρώτα λεπτά! Είναι λες και με στοιχειώνει ένα φάντασμα, λες και περιμένει καρτερικά να φτάσει 11 η ώρα για να φανερωθεί, λες και η δουλειά του είναι να ξυπνά παλιές αναμνήσεις. Αναμνήσεις είπα? Μάλλον καλύτερα θα έλεγα…α γ ά π ε ς , έ ρ ω τ ε ς , α γ κ α λ ι έ ς , φ ι λ ι ά , λ ό γ ι α , τ ρ α γ ο ύ δ ι α . . . Όλοι θα λέτε ότι αυτά είναι πράγματι αναμνήσεις μα εγώ πιστεύω ότι οι αναμνήσεις δεν πονάνε αλλά αντίθετα σου θυμίζουν στιγμές που έχουν με χαρά και άγνοια, μερικές φορές,αποτυπωθεί στις γωνίες του μυαλού σου.11 και 22 πρώτα λεπτά…η Ευαγγελίδου συνεχίζει να μιλάει για τον Κριτία και εγώ χαμένη μέσα στις εικόνες του μυαλού μου, αναρωτιέμαι αν ο Κριτίας ήταν ξανθός με πράσινα μάτια. Στο μυαλό μου έρχεται ο Κριτίας με την μορφή εκείνου..μου χαμογελάει και τότε ακούω τη λέξη «παραιτούμαι» από τα χείλη της καθηγήτριας.Μόλις σταμάτησε…σιγή μέσα στη τάξη…προστάζει να σταματήσουμε ό,τι άλλο κάνουμε και δεν έχει σχέση με το μάθημα. Εγώ συνεχίζω να γράφω. Έχουμε φτάσει στην 7 άσκηση του 3ου φυλλαδίου και εγώ συνεχίζω να είμαι παράλληλα σε δύο κόσμους. Σε αυτόν που πασχίζω να ξεχάσω και σε αυτόν που πρέπει να βρίσκομαι καθημερινά.
Η ώρα συνεχίζεται…τώρα το ρολόι δείχνει 11 και 30 πρώτα λεπτά. Τι ειρωνεία… πως είναι 30 ολόκληρα λεπτά να σκέφτομαι αυτόν τον ένα που αγάπησα και έχασα τόσο γρήγορα? Σε 10 λεπτά το μάθημα τελειώνει. Έξω από την τάξη χρησιμοποιούν ένα τρυπάνι, μα ούτε αυτό ακούω πια…τώρα έχω χαθεί στην εικόνα του! Τα μάτια μου αρχίζουν να βουρκώνουν αλλά τα δάκρυα υποχωρούν…Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να χύσει ούτε ένα δάκρυ παραπάνω για αυτόν. Τουλάχιστον όχι εδώ…Όχι μέσα στην τάξη. Όχι με τόσους ανθρώπους. Τα δάκρυα μπορούν να περιμένουν τη στιγμή που το βράδυ γύρω στις 11, το φάντασμα θα επιστρέψει για με στοιχειώσει για άλλη μια φορά. Έτσι για να συνεχίσω να παίζω τη ζωή μου:
«Κορώνα-Γράμματα»

11 και 2 πρώτα λεπτά απόγνωσης… άλλο ένα βράδυ που αντί να κοιμάμαι, αναπολώ τα γεγονότα του προπέρσινου καλοκαιριού. Γιατί να μπορώ να ξεχάσω τον αριθμό μα όχι και το άτομο? Γιατί ναι βλέπω τις στιγμές που περάσαμε μαζί μα όχι αυτόν? Η αγωνία συνεχίζεται…κι άλλο λεπτό περνάει αφήνοντας τη γλυκιά αίσθηση των χειλιών του στο στόμα μου για μια ακόμη φορά. Η στιγμή φαίνεται ατελείωτη. Κι όμως…ήταν μόνο μια στιγμή. Τι κρίμα. Για μια στιγμή τον ένιωσα δίπλα μου. Τι αφελής που είμαι…όντως πίστεψα πως αν άπλωνα το χέρι μου, πραγματικά θα άγγιζα το πρόσωπό του, τα μαλλιά του, τα χείλη του. Κι όμως…οφθαλμαπάτη ήταν για άλλη μια φορά. Το μόνο που ακούμπησε το τρεμάμενό μου χέρι ήταν ο κρύος τοίχος που για άλλη μια φορά μπαίνει εμπόδιο ανάμεσά μας.

Η ώρα περνάει. Το ρολόι τώρα γράφει 11 και 8 αλλά ακόμα μέσα σ’αυτά τα 6 λεπτά που πέρασαν, αυτός ακόμα τριγυρνάει μες στις σκέψεις μου. Άραγε τριγυρνάω και εγώ στις δικές του ή ήμουν απλά μια «όμορφη» κοπέλα στην παραλία που έτυχε να έχουν κοινούς γνωστούς και όνειρα? Μακάρι να γνώριζα την απάντηση…