11 και 2 πρώτα λεπτά απόγνωσης… άλλο ένα βράδυ που αντί να κοιμάμαι, αναπολώ τα γεγονότα του προπέρσινου καλοκαιριού. Γιατί να μπορώ να ξεχάσω τον αριθμό μα όχι και το άτομο? Γιατί ναι βλέπω τις στιγμές που περάσαμε μαζί μα όχι αυτόν? Η αγωνία συνεχίζεται…κι άλλο λεπτό περνάει αφήνοντας τη γλυκιά αίσθηση των χειλιών του στο στόμα μου για μια ακόμη φορά. Η στιγμή φαίνεται ατελείωτη. Κι όμως…ήταν μόνο μια στιγμή. Τι κρίμα. Για μια στιγμή τον ένιωσα δίπλα μου. Τι αφελής που είμαι…όντως πίστεψα πως αν άπλωνα το χέρι μου, πραγματικά θα άγγιζα το πρόσωπό του, τα μαλλιά του, τα χείλη του. Κι όμως…οφθαλμαπάτη ήταν για άλλη μια φορά. Το μόνο που ακούμπησε το τρεμάμενό μου χέρι ήταν ο κρύος τοίχος που για άλλη μια φορά μπαίνει εμπόδιο ανάμεσά μας.

Η ώρα περνάει. Το ρολόι τώρα γράφει 11 και 8 αλλά ακόμα μέσα σ’αυτά τα 6 λεπτά που πέρασαν, αυτός ακόμα τριγυρνάει μες στις σκέψεις μου. Άραγε τριγυρνάω και εγώ στις δικές του ή ήμουν απλά μια «όμορφη» κοπέλα στην παραλία που έτυχε να έχουν κοινούς γνωστούς και όνειρα? Μακάρι να γνώριζα την απάντηση…